Το πρώτο τους φιλί .......... Υπέροχη σκηνή ... Σε ευχαρισούμε Κορίτσι ... Αχ αυτό το μώβ αγαπημένο μου χρώμα και χαίρομαι που το φοράει η Βίρνα σε αυτή την "πρώτη" τους στιγμή.... Τέλειοι και οι δυο , μοναδικοί και λατρεμένοι ..........
μόλις άρχισαν να γίνονται πράξεις και όχι πια λόγια! Έρωτας, πόθος, πάθος, αγάπη, τρυφερότητα, στοργή, θυμός, φόβος, ντροπή...όλα τα περικλείει η σκηνή αυτή....και τα επίπλέον λόγια.....είναι περιττα....!!Ευχαριστούμε Μαράκι....ευχαριστώ ξεχωριστά....ξέρεις εσύ....και ανταποδίδω για τα γενέθλιά σου....φέτος η σκηνή είναι μοιρασμένη....(για του χρόνου δε ξέρω.....;-) )
Μια από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές......αν όχι η αγαπημένη μου....δεν ξέρω....δεν ονομάζομαι τυχαία μωβούλα....και πασχαλίτσα άλλωστε... :-)...μαζί με μια κόκκινη κόλαση (που ακολουθεί πολύ πολύ μετά), περικλείουν όλα όσα με έκαναν να αισθανθώ εκείνη την περίοδο της εφηβείας μου για αυτόν τον σφοδρό και έντονο έρωτα......Τη θυμάμαι σαν τώρα....και την ξαναβλέπω τόσα χρόνια μετά...με μια νοσταλγία της αθωότητας και της παιδικότητας του τότε.....Έντονα συναισθήματα..που για εκείνους τους δυο
Το μόνο που θέλω να πω τελικά για αυτη τη σκηνή , είναι πώς όταν υπάρχει η εικόνα...όταν υπάρχεί και ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, τα οποία λόγια και οι όποιες περιγραφές περισσεύουν...Τόσα χρόνια που έιχα μόνο τον ήχο...προσπάθούσα να αναπαράγω στο μυαλό μου τη σκηνή....και λογικά κατέφευγα σε περιγραφές το μυαλού και της μνήμης μου...Ευτυχώς όμως τόσα χρόνια μετά η σκηνή είναι εδώ...μπροστά μου....και αισθάνομαι τυχερή που μπορώ να την απολαμβάνω...όπως ήταν...όπως είναι...όπως παίχτηκε..
αχ!τι να πω,καθε φορα με τρελαινεις με τα επεισοδια που ανεβαζεις,αυτη η σχεση βιρνας αλεξη κοβει ανασες.καθε βδομαδα περιμενω με αγαπη το καινουργιο επεισοδιο.λαμψη και παλι λαμψη.σε ευχαριστω
Ναι αυτό το ηρέμησε σε παρακαλώ ηρέμησε , μου αρέσει πολύ έτσι όπως το λέει ... Είναι αυτό που σπάει κάπως την φωνή της που σας έχω πει και σε άλλες σκηνές και όταν το κάνει μου αρέσει πάρα πολύ ............
Έτσι λοιπόν προτιμώ τη δική μου σιωπή....απο τη φλυαρία...διοτί η ίδια η σκηνή τα λέει όλα....και προσφέρει απλόχερα στον καθένα μας εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα...που μπορεί να μοιάζουν αλλά μπορεί και να διαφέρουν...! Επομένως..σιωπώ........
Θα έπρεπε κάποιος να τον χαστουκίσει γι' αυτό και εκείνη δε μπορεί να το κάνει. Τη λατρεύω αυτή τη φράση. Τα χέρια του δανδή οπλίζονται με δύναμη καινοφανή και οι παλάμες του γίνονται ένα με τα ροδαλά μάγουλα του δύο φορές. Η αγκαλιά έρχεται να τον λυτρώσει και στο τέλος μόνο μια φωνή κυριαρχεί. Αυτή της Βίρνας να κραυγάζει κλονισμένη ζητώντας του να ηρεμήσει. Μια φωνή ερχόμενη από τα τρίσβαθα της ψυχής της. Μαρία είναι ίσως η πιο αγαπημένη μου σκηνή (από τις τελευταίες). Σε ευχαριστώ πολύ..
Παρακαλώ....να είσαι πάντα καλά....αφου όμως είναι δική μου σκήνη....(χαχαχαχαχαχα), τη μοιράζομαι με όποιον θέλω......για φέτος........!!!! :-) Καλό ξημέρωμα..μικρή Σβούρα...και καλή δύναμη στη δουλειά......Καληνύχτα....
Η μια λέξη οδηγεί στη άλλη και όλες μαζί στήνουν μια φοβερή γιορτή όταν ηχηρά ακούγεται ο Αλέξης να διαλαλεί πως δεν είναι παιδί της. Το χειροφίλημα δίνει τη θέση του στο πρώτο τους φιλί. Η φωνή του πνίγεται μέσα σε αυτό. Η προσπάθεια να εξερευνήσει το στόμα της έχει ευοδωθεί. Τότε μια νέα κραυγή, αυτή τη φορά γυναικεία, έρχεται να σβήσει τον πιο κολασμένο πόθο. Τα δύο σώματα απομακρύνονται και η ψυχή του μοιράζεται και πάλι σε δύο κομμάτια.
Ακόμα κι αν τρελαινόταν δε θα μπορούσε ποτέ να φερθεί όπως ο Γιάγκος και να γυρίσει το βλέμμα της στο γιο του. Που να πάει για να πάψει να την αγαπά; Ο αυτοέλεγχος αδυνατεί να έλθει στο προσκήνιο. Η Βίρνα κάνει το τραγικό λάθος να ξεστομίσει αυτή τη μαγική φράση, υπενθυμίζοντας του πως είναι το παιδί της. Πάντα πιστεύω ότι το κάνει για να το πιστέψει και η ίδια. Η φράση αυτή είναι όντως ικανή να τον πυρπολεί.
Ο Αλέξης είναι ήδη πολύ εξουθενωμένος και φυσικά η λογική έχει δώσει εδώ και πολύ ώρα την περίοπτη θέση της στον αυθορμητισμό, ο οποίος ξεπερνά την πεπατημένη. Ο γιος του συζύγου της χύνεται στον καναπέ και δεν διστάζει σύντομα να τηλεφωνήσει στη Σεμίνα. Εξακολουθεί να προσπαθεί να επιβάλει στον εαυτό του τα δεσμά ενός έρωτα κίβδηλου μα κατ' εκείνον λυτρωτικού και γεμάτου δύναμη.
Προσωπικα Μαράκι, προτιμώ τη σιώπη...ειδικά σε αυτή τη σκηνή.....και αυτο που βλέπουν τα μάτακια μου...και ακούν τα αυτακια μου..!!Δε νομίζω ότι χρειάζονται περιγραφές που απλά αναμασούν αυτό που μπορεί ο καθένας να δει με τα μάτια του και να αισθανθεί με την καρδια του......όσο απλές ή όσο γλαφυρές κι αν είναι....αλλά πάλι αυτή είναι η δική μου άποψη και μόνο......και σταματώ εδω.....
Δύναμη να τον βγάλει από αυτό το μαρτύριο και να του ανοίξει νέους δρόμους που όλοι οδηγούν σε μια γυναίκα: στη Σεμίνα. “Αγαπά” για να ξεχάσει την μοναδική αγάπη της ζωής του, που πρέπει να μείνει πίσω: εκεί που βρισκόταν όλα αυτά τα χρόνια. Πλάι στον πατέρα του. Η δύναμη, όμως αυτή είναι πλαστή όπως και η αγάπη από την οποία απορρέει, και σύντομα ο Αλέξης θα παρασυρθεί και πάλι.
Αχ Θεέ μου τι σκηνή ήταν αυτή???.....Δεν έχω λόγια...Τι να πεις....Τόσα συναισθήματα μαζεμένα!!.....Να ρωτήσω μόνο...ήταν η πρώτη φορά που τη φίλησε ή όχι? Πότε ήταν που τον χαστούκισε? Εδώ....δεν μπόρεσε!! :P :)
Θα πεθάνουμε και δεν θα ζήσουμε έναν έρωτα σαν της Βιρνας και του Αλέξη!
Το πρώτο τους φιλί .......... Υπέροχη σκηνή ... Σε ευχαρισούμε Κορίτσι ... Αχ αυτό το μώβ αγαπημένο μου χρώμα και χαίρομαι που το φοράει η Βίρνα σε αυτή την "πρώτη" τους στιγμή.... Τέλειοι και οι δυο , μοναδικοί και λατρεμένοι ..........
μόλις άρχισαν να γίνονται πράξεις και όχι πια λόγια! Έρωτας, πόθος, πάθος, αγάπη, τρυφερότητα, στοργή, θυμός, φόβος, ντροπή...όλα τα περικλείει η σκηνή αυτή....και τα επίπλέον λόγια.....είναι περιττα....!!Ευχαριστούμε Μαράκι....ευχαριστώ ξεχωριστά....ξέρεις εσύ....και ανταποδίδω για τα γενέθλιά σου....φέτος η σκηνή είναι μοιρασμένη....(για του χρόνου δε ξέρω.....;-) )
Μια από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές......αν όχι η αγαπημένη μου....δεν ξέρω....δεν ονομάζομαι τυχαία μωβούλα....και πασχαλίτσα άλλωστε... :-)...μαζί με μια κόκκινη κόλαση (που ακολουθεί πολύ πολύ μετά), περικλείουν όλα όσα με έκαναν να αισθανθώ εκείνη την περίοδο της εφηβείας μου για αυτόν τον σφοδρό και έντονο έρωτα......Τη θυμάμαι σαν τώρα....και την ξαναβλέπω τόσα χρόνια μετά...με μια νοσταλγία της αθωότητας και της παιδικότητας του τότε.....Έντονα συναισθήματα..που για εκείνους τους δυο
Το μόνο που θέλω να πω τελικά για αυτη τη σκηνή , είναι πώς όταν υπάρχει η εικόνα...όταν υπάρχεί και ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, τα οποία λόγια και οι όποιες περιγραφές περισσεύουν...Τόσα χρόνια που έιχα μόνο τον ήχο...προσπάθούσα να αναπαράγω στο μυαλό μου τη σκηνή....και λογικά κατέφευγα σε περιγραφές το μυαλού και της μνήμης μου...Ευτυχώς όμως τόσα χρόνια μετά η σκηνή είναι εδώ...μπροστά μου....και αισθάνομαι τυχερή που μπορώ να την απολαμβάνω...όπως ήταν...όπως είναι...όπως παίχτηκε..
αχ!τι να πω,καθε φορα με τρελαινεις με τα επεισοδια που ανεβαζεις,αυτη η σχεση βιρνας αλεξη κοβει ανασες.καθε βδομαδα περιμενω με αγαπη το καινουργιο επεισοδιο.λαμψη και παλι λαμψη.σε ευχαριστω
Ναι αυτό το ηρέμησε σε παρακαλώ ηρέμησε , μου αρέσει πολύ έτσι όπως το λέει ... Είναι αυτό που σπάει κάπως την φωνή της που σας έχω πει και σε άλλες σκηνές και όταν το κάνει μου αρέσει πάρα πολύ ............
Έτσι λοιπόν προτιμώ τη δική μου σιωπή....απο τη φλυαρία...διοτί η ίδια η σκηνή τα λέει όλα....και προσφέρει απλόχερα στον καθένα μας εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα...που μπορεί να μοιάζουν αλλά μπορεί και να διαφέρουν...! Επομένως..σιωπώ........
Θα έπρεπε κάποιος να τον χαστουκίσει γι' αυτό και εκείνη δε μπορεί να το κάνει. Τη λατρεύω αυτή τη φράση. Τα χέρια του δανδή οπλίζονται με δύναμη καινοφανή και οι παλάμες του γίνονται ένα με τα ροδαλά μάγουλα του δύο φορές. Η αγκαλιά έρχεται να τον λυτρώσει και στο τέλος μόνο μια φωνή κυριαρχεί. Αυτή της Βίρνας να κραυγάζει κλονισμένη ζητώντας του να ηρεμήσει. Μια φωνή ερχόμενη από τα τρίσβαθα της ψυχής της. Μαρία είναι ίσως η πιο αγαπημένη μου σκηνή (από τις τελευταίες). Σε ευχαριστώ πολύ..
Πως λέγεται μουσική εδώ ξέρει κανείς?
Παρακαλώ....να είσαι πάντα καλά....αφου όμως είναι δική μου σκήνη....(χαχαχαχαχαχα), τη μοιράζομαι με όποιον θέλω......για φέτος........!!!! :-)
Καλό ξημέρωμα..μικρή Σβούρα...και καλή δύναμη στη δουλειά......Καληνύχτα....
αχαχα ναι σε αυτή την κατηγορία ανήκω ..... "Δεν λυποθυμούν όταν περνάς ??????????? " χαχαχαχα
Η μια λέξη οδηγεί στη άλλη και όλες μαζί στήνουν μια φοβερή γιορτή όταν ηχηρά ακούγεται ο Αλέξης να διαλαλεί πως δεν είναι παιδί της. Το χειροφίλημα δίνει τη θέση του στο πρώτο τους φιλί. Η φωνή του πνίγεται μέσα σε αυτό. Η προσπάθεια να εξερευνήσει το στόμα της έχει ευοδωθεί. Τότε μια νέα κραυγή, αυτή τη φορά γυναικεία, έρχεται να σβήσει τον πιο κολασμένο πόθο. Τα δύο σώματα απομακρύνονται και η ψυχή του μοιράζεται και πάλι σε δύο κομμάτια.
"Σου έχει πεί ποτέ κανένας πως είσαι ο πιο γοητευτικός άντρας που κυκλοφορεί σε αυτή την πόλη ???????????" Ααααααααααχ εμένα το λές χαχαχα ..........
Ακόμα κι αν τρελαινόταν δε θα μπορούσε ποτέ να φερθεί όπως ο Γιάγκος και να γυρίσει το βλέμμα της στο γιο του. Που να πάει για να πάψει να την αγαπά; Ο αυτοέλεγχος αδυνατεί να έλθει στο προσκήνιο. Η Βίρνα κάνει το τραγικό λάθος να ξεστομίσει αυτή τη μαγική φράση, υπενθυμίζοντας του πως είναι το παιδί της. Πάντα πιστεύω ότι το κάνει για να το πιστέψει και η ίδια. Η φράση αυτή είναι όντως ικανή να τον πυρπολεί.
Ο Αλέξης είναι ήδη πολύ εξουθενωμένος και φυσικά η λογική έχει δώσει εδώ και πολύ ώρα την περίοπτη θέση της στον αυθορμητισμό, ο οποίος ξεπερνά την πεπατημένη. Ο γιος του συζύγου της χύνεται στον καναπέ και δεν διστάζει σύντομα να τηλεφωνήσει στη Σεμίνα. Εξακολουθεί να προσπαθεί να επιβάλει στον εαυτό του τα δεσμά ενός έρωτα κίβδηλου μα κατ' εκείνον λυτρωτικού και γεμάτου δύναμη.
Προσωπικα Μαράκι, προτιμώ τη σιώπη...ειδικά σε αυτή τη σκηνή.....και αυτο που βλέπουν τα μάτακια μου...και ακούν τα αυτακια μου..!!Δε νομίζω ότι χρειάζονται περιγραφές που απλά αναμασούν αυτό που μπορεί ο καθένας να δει με τα μάτια του και να αισθανθεί με την καρδια του......όσο απλές ή όσο γλαφυρές κι αν είναι....αλλά πάλι αυτή είναι η δική μου άποψη και μόνο......και σταματώ εδω.....
Δύναμη να τον βγάλει από αυτό το μαρτύριο και να του ανοίξει νέους δρόμους που όλοι οδηγούν σε μια γυναίκα: στη Σεμίνα. “Αγαπά” για να ξεχάσει την μοναδική αγάπη της ζωής του, που πρέπει να μείνει πίσω: εκεί που βρισκόταν όλα αυτά τα χρόνια. Πλάι στον πατέρα του. Η δύναμη, όμως αυτή είναι πλαστή όπως και η αγάπη από την οποία απορρέει, και σύντομα ο Αλέξης θα παρασυρθεί και πάλι.
Πέστα βρε Λίτσα μετά το φιλί το όχι ... όπως πάντα ....
Α και το φιλί δεν το σχολιά
ζω απλά μοναδικό ..............
Αν ακούσεις καλά....λίγο πρίν τον φιλί τον λέει "αγάπη μου"..........:-)
Αχ Θεέ μου τι σκηνή ήταν αυτή???.....Δεν έχω λόγια...Τι να πεις....Τόσα συναισθήματα μαζεμένα!!.....Να ρωτήσω μόνο...ήταν η πρώτη φορά που τη φίλησε ή όχι? Πότε ήταν που τον χαστούκισε? Εδώ....δεν μπόρεσε!! :P :)