Może to kwestia tego, że "Panią Bovary" przerabiałam sobie "we własnym zakresie", a nie na lekcjach w szkole, ale ja od początku postrzegałam Emmę jako postać tragiczną. Całe swoje życie siedziała tylko z ojcem na jakimś wygwizdowie, czerpiąc jakąkolwiek wiedzę o otaczającym ją świecie z książek. A książki pokazały jej wspaniały świat - pełen emocji i przygód. Życie kobiet wypełnione było w nich przepełnione dostatkiem, hucznymi balami i namiętnymi romansami, a małżeństwa zawierane były z prawdziwej miłości. No, a wraz z wyjściem za mąż za Karola, te wyobrażenia sypią się jak domek z kart. Karol bierze ją za żonę bardziej ze względów praktycznych, niż uczuciowych, ślub, który miał być jakąś bajkową ceremonią, okazuje się być drętwym przyjęciem, na którym wszyscy tylko plotkują i narzekają, a sam związek z Karolem wydaje się być pusty i bezpłciowy. Emma nie jest w stanie się pogodzić z tym, że wszystkie jej marzenia mogłyby okazać się niemożliwymi do spełnienia. Bo przecież przez całe życie wierzyła, że pewnego dnia wkroczy, do tego świata, o którym tyle czytała, że zacznie wtedy naprawdę żyć i wreszcie będzie mogła być szczęśliwa. Nie potrafiła zapomnieć o swoich pragnieniach i po ślubie nadal szukała czegoś, co byłoby w stanie przywołać do jej życia te iskierki i kolory, o których tyle naczytała się w powieściach. No i znajduje je na balu, w czasie romansu z Leonem i romansu Rudolfem. Ale to wszystko trwa tylko przez chwilę. Bo bal przecież się kończy, a Leon i Rudolf nie są w stanie sprostać oczekiwaniom Emmy, nią są wstanie też jej zrozumieć. Emma wydaje się bowiem patrzeć na świat z zupełnie innej perspektywy, niż reszta postaci. Wszyscy wokół wydają się być usatysfakcjonowani zwyczajnym życiem z dnia na dzień, a ona za wszelką cenę chce znaleźć w swym życiu coś więcej. Coś, co uczyni jej całą egzystencję niepowtarzalną. Zupełnie jakby stworzenie z jej życia historii rodem z powieści, było dla niej sensem jej istnienia, a porażka była dowodem na to, że jej życie jest puste i nic nieznaczące. Bardzo mnie to poruszyło, no bo, umówmy się, każdy przecież ma jakieś marzenia. Każdy z nas ma w głowie swoją wizję "dobrego życia" i z całych sił pragnie, by okazała się ona prawdziwa. Jaki ból poczulibyśmy, gdyby wszystkie nasze nadzieje okazały się fałszywe? Gdy odkrylibyśmy, że piękno, którego od tylu lat poszukujemy, tak naprawdę nie istnieje? Ta pustka, która zostaje po podobnym rozczarowaniu, jest niezwykle trudna do zapełnienia. I sam fakt, że Emma postrzegana jest przez niektórych jako "ta głupia lala, która nie potrafiła się ogarnąć i żyć jak człowiek", pokazuje, że świat jest naprawdę okrutny dla marzycieli. Nikt nie widzi w Emmie idealistki, która nie potrafiła pogodzić się z rzeczywistością, za to wszyscy widzą w niej rozkapryszoną damulkę, która nie wie, kiedy ma powiedzieć "dość".
Podczas czytania, odnosiłam wrażenie, że Emma była złą żoną, a Karol złym mężem. Nie było tu dobrej postaci, ale to właśnie czyni tą powieść taką ludzką, realistyczną. Karol kochał Emmę - nie mam co do tego wątpliwości. Nie rozumiał jej, tak, ale najważniejszym problemem było to, że nawet nie chciał jej zrozumieć. Nie było pomiędzy nimi rozmowy o tym, co dzieje się w małżeństwie, Karol wszystko chciał zdmuchiwać pod dywan, uważając, że nie dzieje się nic złego. To był jego główny błąd. Emma nie była dobrą żoną dla Karola, ale mam wrażenie, że nie byłaby dobrą żoną dla nikogo, nawet dla Leona, czy Rudolfa. Szybko nudziła się kochankami, nie kochała prawdziwie, lecz tylko na chwilę. Oczekiwała fajerwerek i miłość jak z hollywoodzkiego filmu (a bardziej czytanych romansów), ale każdy związek w końcu przechodzi w pewną rutynę, nie ma tych pierwszych młodzieńczych "motylków w brzuchu". Zaczyna się prawdziwa miłość, którą to Karol żywił do Emmy. Spokojna i harmonijna, pochodząca z wnętrza, a nie z zewnętrznych namiętności i pożądania. Emma nie kochała człowieka - kochała jedynie, to co od niego otrzymuje. Karol kochał Emmę, ale zbyt bał się przyznać sam przed sobą, że uczucie to jest jednostronne i że z jego małżeństwem dzieje się coś nie dobrego. Nikt nie jest do końca zły, ale nie ma tu również niewiniątek
Jest Pani niesamowita! Podziwiam ogrom wiedzy i zamiłowanie do literatury. Oglądam Panią od dłuższego czasu i jestem zachwycona, czuję ogrom inspiracji i dzięki temu jestem spokojna o swoją przyszłoroczną maturę. Zachęca Pani nawet umysły ścisłe do słuchania materiałów literaturze (czego jestem przykładem). Dziękuję bardzo za tak wartościowe materiały, pozdrawiam
jak miły, uczynny, dobrze wykształcony lekarz nie jest szczytem kobiecych marzeń to ja nie wiem kto nim jest... Chyba już nigdy się nie dowiem :) Swietna seria. Oglądam każdy filmik
Kobiety rozumują emocjonalnie, więc zdobyć je mogą mężczyźni, którzy dobrze grają na kobiecych emocjach. Gdy kobieta spotyka uczynnego, miłego gościa najcześciej szybko sie nim nudzi i pada klasyczne "wypaliło się".
Chwila, momencik... dlaczego usprawiedliwiamy tutaj kobietę, przez którą zginęli ludzie, a mała dziewczynka została bez rodziców? Przecież jakbym naprzykład kogoś zastrzelił, to nawet jak przeczytałem w książce o nieśmiertelności, to dalej będzie to moja wina. Nawet, jeżeli wyobrażałem sobie, że ten ktoś się odrodzi. Jakbym zrobil to z nudów, to też będzie to moja wina. Gdzie się podział sens tej logiki? A argument z tym, że są do siebie niedopasowani... no dobra, Emma i Karol nie są, ale dalej Emma i Rudolf też do siebie nie pasują? W porządku, w dwa wypadki uwierzę, ale ona przecież znudziła się nawet swoim wymarzonym Leonem. To już wyraźnie sugeruje, że problem jest w samej Emmie, wspólnym czynniku tych trzech nieszczęśliwych historii. I mimo tego, że w wielu scenach rozumiałem Emmę doskonale (jako mężczyzna, ale też w pewien sposób idealista i marzyciel), to wciąż uważam, że jest to kobieta winna mniej lub bardziej bezpośrednio śmierci kilku ludzi (Karol, rodzice z obu stron...) a do tego osierocenia małej dziewczynki, kłopotów finansowych, wizerunkowych itd... Jej wyobrażenia nie są okolicznością łagodzącą. I na koniec: ŁĘCKA BYŁA ...!
@@moonlightbae333 A może po prostu pod pozorem złożoności chcesz ukryć niekorzystne dla twojej interpretacji fakty... Najłatwiej powiedzieć "to nie jest takie czarno białe jak się wydaje", ale takie myślenie wprowadza symetryzm, a co za tym idzie nijakość, pod którą można wiele rzeczy niezauważenie przemycić
Czytales książkę? Rudolf zostawił Emme a raczej wystawił ja do wiatru. Związek z Leonem dalej by trwał ( choc pewno do czasu) gdyby Emma nie wpadła w kłopoty finansowe. Obwinianie Emmy o śmierć ojca i teściowej jest absurdalne. Jedyne co rzeczywiście można jej mieć za złe to sposób w jaki traktowała córkę .
Może to kwestia tego, że "Panią Bovary" przerabiałam sobie "we własnym zakresie", a nie na lekcjach w szkole, ale ja od początku postrzegałam Emmę jako postać tragiczną. Całe swoje życie siedziała tylko z ojcem na jakimś wygwizdowie, czerpiąc jakąkolwiek wiedzę o otaczającym ją świecie z książek. A książki pokazały jej wspaniały świat - pełen emocji i przygód. Życie kobiet wypełnione było w nich przepełnione dostatkiem, hucznymi balami i namiętnymi romansami, a małżeństwa zawierane były z prawdziwej miłości. No, a wraz z wyjściem za mąż za Karola, te wyobrażenia sypią się jak domek z kart. Karol bierze ją za żonę bardziej ze względów praktycznych, niż uczuciowych, ślub, który miał być jakąś bajkową ceremonią, okazuje się być drętwym przyjęciem, na którym wszyscy tylko plotkują i narzekają, a sam związek z Karolem wydaje się być pusty i bezpłciowy. Emma nie jest w stanie się pogodzić z tym, że wszystkie jej marzenia mogłyby okazać się niemożliwymi do spełnienia. Bo przecież przez całe życie wierzyła, że pewnego dnia wkroczy, do tego świata, o którym tyle czytała, że zacznie wtedy naprawdę żyć i wreszcie będzie mogła być szczęśliwa. Nie potrafiła zapomnieć o swoich pragnieniach i po ślubie nadal szukała czegoś, co byłoby w stanie przywołać do jej życia te iskierki i kolory, o których tyle naczytała się w powieściach. No i znajduje je na balu, w czasie romansu z Leonem i romansu Rudolfem. Ale to wszystko trwa tylko przez chwilę. Bo bal przecież się kończy, a Leon i Rudolf nie są w stanie sprostać oczekiwaniom Emmy, nią są wstanie też jej zrozumieć. Emma wydaje się bowiem patrzeć na świat z zupełnie innej perspektywy, niż reszta postaci. Wszyscy wokół wydają się być usatysfakcjonowani zwyczajnym życiem z dnia na dzień, a ona za wszelką cenę chce znaleźć w swym życiu coś więcej. Coś, co uczyni jej całą egzystencję niepowtarzalną. Zupełnie jakby stworzenie z jej życia historii rodem z powieści, było dla niej sensem jej istnienia, a porażka była dowodem na to, że jej życie jest puste i nic nieznaczące.
Bardzo mnie to poruszyło, no bo, umówmy się, każdy przecież ma jakieś marzenia. Każdy z nas ma w głowie swoją wizję "dobrego życia" i z całych sił pragnie, by okazała się ona prawdziwa. Jaki ból poczulibyśmy, gdyby wszystkie nasze nadzieje okazały się fałszywe? Gdy odkrylibyśmy, że piękno, którego od tylu lat poszukujemy, tak naprawdę nie istnieje? Ta pustka, która zostaje po podobnym rozczarowaniu, jest niezwykle trudna do zapełnienia. I sam fakt, że Emma postrzegana jest przez niektórych jako "ta głupia lala, która nie potrafiła się ogarnąć i żyć jak człowiek", pokazuje, że świat jest naprawdę okrutny dla marzycieli. Nikt nie widzi w Emmie idealistki, która nie potrafiła pogodzić się z rzeczywistością, za to wszyscy widzą w niej rozkapryszoną damulkę, która nie wie, kiedy ma powiedzieć "dość".
Opis lepszy niż filmik, krótko i treściwie 👍.
Piekny opis!!😍
Podczas czytania, odnosiłam wrażenie, że Emma była złą żoną, a Karol złym mężem. Nie było tu dobrej postaci, ale to właśnie czyni tą powieść taką ludzką, realistyczną. Karol kochał Emmę - nie mam co do tego wątpliwości. Nie rozumiał jej, tak, ale najważniejszym problemem było to, że nawet nie chciał jej zrozumieć. Nie było pomiędzy nimi rozmowy o tym, co dzieje się w małżeństwie, Karol wszystko chciał zdmuchiwać pod dywan, uważając, że nie dzieje się nic złego. To był jego główny błąd. Emma nie była dobrą żoną dla Karola, ale mam wrażenie, że nie byłaby dobrą żoną dla nikogo, nawet dla Leona, czy Rudolfa. Szybko nudziła się kochankami, nie kochała prawdziwie, lecz tylko na chwilę. Oczekiwała fajerwerek i miłość jak z hollywoodzkiego filmu (a bardziej czytanych romansów), ale każdy związek w końcu przechodzi w pewną rutynę, nie ma tych pierwszych młodzieńczych "motylków w brzuchu". Zaczyna się prawdziwa miłość, którą to Karol żywił do Emmy. Spokojna i harmonijna, pochodząca z wnętrza, a nie z zewnętrznych namiętności i pożądania. Emma nie kochała człowieka - kochała jedynie, to co od niego otrzymuje. Karol kochał Emmę, ale zbyt bał się przyznać sam przed sobą, że uczucie to jest jednostronne i że z jego małżeństwem dzieje się coś nie dobrego. Nikt nie jest do końca zły, ale nie ma tu również niewiniątek
Jest Pani niesamowita! Podziwiam ogrom wiedzy i zamiłowanie do literatury. Oglądam Panią od dłuższego czasu i jestem zachwycona, czuję ogrom inspiracji i dzięki temu jestem spokojna o swoją przyszłoroczną maturę. Zachęca Pani nawet umysły ścisłe do słuchania materiałów literaturze (czego jestem przykładem). Dziękuję bardzo za tak wartościowe materiały, pozdrawiam
Jak się cieszę, że Cię widzę!
I jeszcze tematyka dla mnie idealna 🖤
Pozdrowienia ✨!
uwielbiam twoje filmiki, a Pani Bovary to jedna z moich ulubionych książek
Interpretacja w punkt. Brakuje mi troche opisu postaci Rudolfa i Leona. I tego co Emme w Rudolfie pociagalo.
Ale super odcinek! Zgadzam się bardzooo z tym co mówisz i miło było posłuchać Twojego zdania
Ale tęskniłam za filmami ojejku! ♥
jak miły, uczynny, dobrze wykształcony lekarz nie jest szczytem kobiecych marzeń to ja nie wiem kto nim jest... Chyba już nigdy się nie dowiem :) Swietna seria. Oglądam każdy filmik
Kobiety rozumują emocjonalnie, więc zdobyć je mogą mężczyźni, którzy dobrze grają na kobiecych emocjach. Gdy kobieta spotyka uczynnego, miłego gościa najcześciej szybko sie nim nudzi i pada klasyczne "wypaliło się".
O jak idealnie trafiłaś z tematem ❤️
wow super! Jestem zachwycona
Dziękuję, nagrywaj więcej 😘
Świetny filmik 😍
Dzięki Twoim filmom o lalce i zbrodni i karze udało mi się zdać w końcu drugą klasę liceum, JESTEŚ WIELKA
kocham cię za ten film
Jej nowy film!
Mam dokładnie takie samo zdanie :)
Chwila, momencik... dlaczego usprawiedliwiamy tutaj kobietę, przez którą zginęli ludzie, a mała dziewczynka została bez rodziców? Przecież jakbym naprzykład kogoś zastrzelił, to nawet jak przeczytałem w książce o nieśmiertelności, to dalej będzie to moja wina. Nawet, jeżeli wyobrażałem sobie, że ten ktoś się odrodzi. Jakbym zrobil to z nudów, to też będzie to moja wina. Gdzie się podział sens tej logiki? A argument z tym, że są do siebie niedopasowani... no dobra, Emma i Karol nie są, ale dalej Emma i Rudolf też do siebie nie pasują? W porządku, w dwa wypadki uwierzę, ale ona przecież znudziła się nawet swoim wymarzonym Leonem. To już wyraźnie sugeruje, że problem jest w samej Emmie, wspólnym czynniku tych trzech nieszczęśliwych historii. I mimo tego, że w wielu scenach rozumiałem Emmę doskonale (jako mężczyzna, ale też w pewien sposób idealista i marzyciel), to wciąż uważam, że jest to kobieta winna mniej lub bardziej bezpośrednio śmierci kilku ludzi (Karol, rodzice z obu stron...) a do tego osierocenia małej dziewczynki, kłopotów finansowych, wizerunkowych itd... Jej wyobrażenia nie są okolicznością łagodzącą. I na koniec: ŁĘCKA BYŁA ...!
Jesteś bardzo prymitywny. Aż dziwi, że nauczyłeś się czytać
@@moonlightbae333 A może po prostu pod pozorem złożoności chcesz ukryć niekorzystne dla twojej interpretacji fakty... Najłatwiej powiedzieć "to nie jest takie czarno białe jak się wydaje", ale takie myślenie wprowadza symetryzm, a co za tym idzie nijakość, pod którą można wiele rzeczy niezauważenie przemycić
Czytales książkę? Rudolf zostawił Emme a raczej wystawił ja do wiatru. Związek z Leonem dalej by trwał ( choc pewno do czasu) gdyby Emma nie wpadła w kłopoty finansowe.
Obwinianie Emmy o śmierć ojca i teściowej jest absurdalne.
Jedyne co rzeczywiście można jej mieć za złe to sposób w jaki traktowała córkę .
Świetna ekspresja, bogate słownictwo. Gratuluję elokwęcj . A książka choć jeszcze nie czytałem , widzę że wzbudza duże emocje.
👍
Fajnie opowiedziałaś, a co do Emmy to strach się bać głupich kobiet 😂